Παλεύοντας με τη χαμένη παιδικότητα

handstands

Πριν από λίγο καιρό είχαμε πάει με την κόρη μου σε ένα παιδικό πάρτυ. Γινόταν σε έναν τεράστιο παιδότοπο, από αυτούς που πολλές φορές έχω ζηλέψει γιατί δεν υπήρχαν όταν εγώ ήμουν μικρή. Καθώς παρακολουθούσα τα παιδιά που τρέχανε και σκαρφάλωναν, τράβηξε την προσοχή μου ένα κοριτσάκι που πάλευε να κάνει κατακόρυφο στον τοίχο. Ξανά και ξανά, προσπαθούσε πάνω από μία ώρα να σταθεί στα χέρια της. Με πολλή επιμονή και χωρίς φόβο, έπεσε εκατό φορές κι άλλες τόσες σηκώθηκε. Ώσπου στο τέλος το κατάφερε και στάθηκε σε ένα ωραιότατο κατακόρυφο, με τεντωμένα χέρια και πόδια. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν τι όμορφα και ατρόμητα που είναι τα παιδιά. Ορμάνε στο στόχο, χωρίς καν να σκέφτονται τις πιθανές συνέπειες, ότι θα χτυπήσουν ή ότι θα πληγωθούν. Continue reading