Παλεύοντας με τη χαμένη παιδικότητα

handstands

Πριν από λίγο καιρό είχαμε πάει με την κόρη μου σε ένα παιδικό πάρτυ. Γινόταν σε έναν τεράστιο παιδότοπο, από αυτούς που πολλές φορές έχω ζηλέψει γιατί δεν υπήρχαν όταν εγώ ήμουν μικρή. Καθώς παρακολουθούσα τα παιδιά που τρέχανε και σκαρφάλωναν, τράβηξε την προσοχή μου ένα κοριτσάκι που πάλευε να κάνει κατακόρυφο στον τοίχο. Ξανά και ξανά, προσπαθούσε πάνω από μία ώρα να σταθεί στα χέρια της. Με πολλή επιμονή και χωρίς φόβο, έπεσε εκατό φορές κι άλλες τόσες σηκώθηκε. Ώσπου στο τέλος το κατάφερε και στάθηκε σε ένα ωραιότατο κατακόρυφο, με τεντωμένα χέρια και πόδια. Την κοιτούσα και σκεφτόμουν τι όμορφα και ατρόμητα που είναι τα παιδιά. Ορμάνε στο στόχο, χωρίς καν να σκέφτονται τις πιθανές συνέπειες, ότι θα χτυπήσουν ή ότι θα πληγωθούν.

Την ίδια στιγμή μου ήρθε έντονα στο μυαλό μια ανάμνηση από παιδική εκδρομή. Εμένα να κρεμιέμαι ανάποδα από ένα μονόζυγο και να γελάω. Στιγμές αγνής και απόλυτης ευτυχίας. Πού πήγε άραγε τούτη η παιδικότητα; Ένιωσα κάπως τυχερή που μέσα από τη γυμναστική μου και το στύλο μπορώ να νιώσω ακόμη κάποια απομεινάρια της παιδικής μου ζωντάνιας. Ίσως και τις στιγμές που παίζω με το παιδί μου. Μήπως, όμως, γενικά εμείς οι μεγάλοι φαινόμαστε βαρετοί και αδιάφοροι με τους ενδοιασμούς και την αυτοσυγκράτησή μας;

Εκείνη τη μέρα πήρα την απόφαση να δουλέψω ξανά το κατακόρυφο. Είχα δοκιμάσει στο παρελθόν αρκετές φορές, αλλά ένιωθα αδύναμη. Ο κυριότερος παράγοντας, όμως, που με κρατούσε πίσω μέχρι σήμερα ήταν ο φόβος. Ένιωθα ότι τα χέρια και οι ώμοι μου δεν θα αντέξουν και θα σωριαστώ στο πάτωμα. Είχε έρθει η στιγμή να δοκιμάσω ξανά.

Ύστερα από έρευνα στο internet και αρκετή προετοιμασία, ένιωσα έτοιμη να αρχίσω να δουλεύω το κατακόρυφο στον τοίχο. Έκανα την προσευχή μου να μη σπάσω το κεφάλι μου και ξεκίνησα. Κάθε φορά που χοροπηδούσα προς τον τοίχο για να καταφέρω να γυρίσω ανάποδα, έφερνα στο μυαλό μου εκείνο το παιδί που είχα δει στον παιδότοπο. Δυνάμωνα από τον άφοβο χαρακτήρα του και δεν το έβαζα κάτω. Πόσες φορές άραγε ο φόβος και οι ανασφάλειες μάς εμποδίζουν να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και να γυρίσουμε τον κόσμο μας ανάποδα, ακόμη κι αν νιώθουμε ότι το χρειαζόμαστε; Πιεζόμαστε από το βάρος των ενδεχόμενων συνεπειών και μένουμε στο δήθεν όρθιο ανάστημά μας, κοινωνικά αποδεκτοί αλλά στάσιμοι. Σε κάθε προσπάθεια ήταν σαν να πασχίζω να βρω την παιδικότητα και τον αυθορμητισμό που έχασα κάπου στην πορεία, ανάμεσα στα “θέλω” μου και στα δεκάδες “πρέπει” που μου όρισαν οι γονείς, το σχολείο, ο υπόλοιπος περίγυρός μου, και κυρίως εγώ. Γιατί άμα εσύ ο ίδιος δεν θέσεις τον περιορισμό, κανείς άλλος δεν μπορεί να στον επιβάλλει.

first-handstand

εγώ, στο πρώτο μου κατακόρυφο 🙂

Μέρα με τη μέρα, φορά με τη φορά ένιωθα όλο και πιο δυνατή. Η ενδυνάμωση που είχε προηγηθεί τους τελευταίους μήνες φαινόταν να έχει αποδώσει. Τελικά, μετά από προσπάθειες αρκετών ημερών, κατάφερα να σταθώ για μερικά δευτερόλεπτα ανάποδα! Θρίαμβος!  Νομίζω ότι από τη στιγμή που ακούμπησαν τα πόδια μου για πρώτη φορά στον τοίχο και στάθηκα ανάποδα, έχω κολλήσει με το κατακόρυφο. Σαν να μου άνοιξε κάποιος την πόρτα σε έναν καινούριο, διαφορετικό κόσμο.

Αν θες, λοιπόν, να δυναμώσεις τους ώμους και ολόκληρο τον κορμό, το κατακόρυφο είναι η καλύτερη άσκηση. Αν σε φοβίζει, υπάρχουν τρόποι να αποκτήσεις περισσότερη εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και θα τους μοιραστώ μαζί σου πολύ σύντομα. Αν έκανες κατακόρυφο στην παιδική σου ηλικία, ποτέ δεν είναι αργά να το ξαναθυμηθείς. Θα ξυπνήσει το παιδί μέσα σου και τούτη η πρωτόγνωρη επαφή με τη χαμένη παιδικότητά σου, θα σε οδηγήσει στην απόλυτη κάθαρση.


Photo credits to Tom Morris, flickr

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s